اسم دیگر خداوند« قیوم» است. شکل این واژه در زبان عربی مبالغه را می فهماند. قیوم کسی است که هم خود قائم به ذات است و هم دیگران را بر سر پا نگاه می دارد و جز او همه قائم به ذات اویند.

 خداوند قیوم هستی است ، یعنی خود نیاز به کسی ندارد ، ولی وجود همه چیز و همه کس به وجود او و خواستهً او بسته است .ما همه چون شاخه های ترد به قیوم تکیه کرده ایم تا بتوانیم بر سر پا بایستیم ، وگرنه به یک آن، همه به خاک عدم و نیستی در می افتیم .

خداوند « قیوم الدنیا والاخرة ؛ قیوم هر دو جهان است » نه چیزی از دست او می گریزد ونه از این وصف قیومیت خسته و ملول می شود . آری : 

خداوند قیوم کائنات                                                                                        

                        و هستی است