جمعیت فکر و اندیشه

شعبی گوید : علی (ع) نه کلمه بی سابقه و بالبداهه گفته ، که این کلمات در بلاغت آنچنان است ، که همه ی مردمان از رسیدن به یک کلمه آنها عاجز و ناتوانند :

این سخنان سه تا در مناجات است ، سه تا در حکمت ،و سه تا در آداب .

اما مناجات : خداوندا ! این سربلندی مرا بس که بنده ی درگاه تو باشم ، این افتخار مرا بس که چون تو خدایی دارم . خداوندا ! تو آنچنانی که من دوست دارم ، مرا هم چنان کن که تو دوست داری؛

اما حکمت : ارزش هر کس به مقدار معرفت و دانش او است ، هر که قدر خود شناخت هلاک نشد، آدمی زیر زبان خود نهفته است ؛

اما آداب :هر که را با احسان بنوازی امیر وی خواهی بود ، به هر که دست حاجت دراز کردی اسیرش خواهی شد ، و از هر که بی نیازی گزیدی با وی برابر و هم تراز خواهی بود .