تنهایی ها
کوه مه آلود پرابهام من عشق پرآوازه ی گمنام من
کاش دلم پیش شمابود وبس آن طرف پنجره ها بود و بس
من همه ویرانی و ویرانی ام حک شده این نقش به پیشانیم
سردو نفسگیر وترک خورده ام زیر تلنبار خودم مرده ام
عقربه ی ساعت مرگم توباش شاهدجان دادن برگم توباش
کی تو به داد دل من میرسی بازرهانیش ز دلواپسی ؟
حادثه شو اول تقویم را خط بزن از دفتر من بیم را
حادثه یعنی که توازگل سری از همه ی آینه ها بهتری
حادثه یعنی که جهان مال توست هرچه غزل هست همه فال توست
ای گل خوش خنده ی آتش تبار نسبت فامیلی من با بهار
پیرهنت بافته از ابر و نور گل زده بر دور وبرش از بلور
ای ز بهشت آمده ی خاکیم ! آدم خاکی تن افلاکیم !
وسوسه ی گندم وسیبم تویی آنکه دهد باز فریبم ، تویی
باز به من معنی بودن بده فرصت ازعشق سرودن بده
اینکه نباشی به خدافاجعه ست یخ زدن پنجره ها فاجعه ست
پنجره را بسته ام از دوریت یوسف من! خسته ام ازدوریت
بی خبراز دغدغه و اضطراب بند دل نازکم امشب بخواب
جاده ی طولانی پر پیچ و خم باز رساند دو نفر را به هم
میرسی و شب همه شب روشن است هرچه خوشی هست همه بامن است