بزرگان دین می گویند : خوبی و بدی اعمال در پرتو نیت است ، اگر کسی انگیزه اش غیر خدا باشد ، سود و بهره ای از آن عمل نخواهد برد ، خواه آن عمل امری عبادی یا اجتماعی باشد ، چون خداوند اعمالی را می پذیرد که محرک و انگیزه الهی باشد.

نیت چیزی نیست که بر زبان آورده شده و یا در دل از آن یاد شود . نیت عبارت است از محرک و انگیزه اصلی عمل ، همان چیزی که انسان را به حرکت و عمل وا می دارد.

مدیر باید از نیتی خالص برخوردار باشد . یعنی همه نفی و اثبات های او بر محور مصالح  عمومی مردم دور بزند و در انجام آن جز رضای پروردگار، انگیزه و محرکی نداشته باشد. این چنین نیتی برای مدیر قاطعیت می آورد، چون در انجام امورش خوشایندی و بدآیندی مردم را معیار و ملاک قرار نداده است .

بنده پیر خراباتم که لطفش دائم است

                                      ورنه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست