ای خدای بی نظیر ایثار کن

گوش را چون حلقه دادی زین سخن

گوش ما گیرو بدان مجلس کشان

کز رحیقت می خورند آن سرخوشان

چون به ما بویی رسانیدی از این

سر مبند آن مشک را ای رب ِدین

از تو نوشند ار ذکورندار اُناث

بی دریغی در عطا ، یا مستغاث

ای دعا ناگفته از تو مستجاب

داده دل را هر دمی صد فتح باب

 

( مثنوی ، دفتر پنجم )