امام باقر (ع) به ابی مقدام فرمود: پیروان علی (ع) از زیادی بندگی و بیداری شبها و قیام در آن و روزه داریِ روزها، لاغر و رنجیده و لب چروکیده هستند از زیادی ذکر خدا، رنگهایشان زرد و چهره هایشان دگرگون شده است.

چون شب فرا رسد زمین را فرش خود ساخته و پیشانی در پیشگاه خدا می سایند.

دیدگان آنها گریان و اشکهایشان روان است. نماز و دعایشان فراوان است و کتاب خدا را زیاد می خوانند. در حالی که همه مردم خوشحالند، آنان از حول قیامت اندوگین هستند.

صفات الشیعه حدیث 19