سبوح به معنای تنزیه خداوند از شباهت و همانندی با دیگر هست ها و نیز تنزیه او از نقض ها و عیب ها و ویژگی های انسانی و جسمانی است . این تسبیح و تنزیه ، زبان همه جانداران و سخن همه اشیاء وچیزهاهست. جهان ، خداوند را پاک و منزه از تشبیه می داند و می بیند . درنیاش های اهل عصمت آمده است : هر تصوری که خداوند را به مخلوقات نزدیک کند و یا مشابهتی میان او و آفریده هایش برقرار سازد ، باطل و غیر توحیدی است . سبوح و قدوس، دو اسم خداوند برای راهیابی  ما به حقیقت قدسی و تسبیحی معرفت پروردگار است. خداوند در چارچوب عقل و ادراک ما نمی گنجد و از هرچه در وصف او گوییم برتر و والاتر است ، این است که در هر مواجهه قدسی با خداوند ، باید سخن از تسبیح و تنزیه او گفته شود.

یا قدوس یا نورالقدس

                          یا سبوح یا منتهی التسبیح